HISTORIA WSZECHŚWIATA
Następnie, po upływie mniej więcej miliarda lat od początku świata, zaczęły powstawać z pierwotnego wodoru oraz helu galaktyki (skupiające się z reguły w gromady). Proces ten jest jeszcze niedostatecznie rozpoznany. Wielki obłok gazowy protogalaktyki uległ, na skutek szybkiego ruchu wirowego znacznemu spłaszczeniu (istnieją również galaktyki elipsoidalne i nieregularne, tych ostatnich jest najmniej). Wiemy również, że z ogromnych obłoków gazowych, na które dzieliła się protogalaktyka, zaczęły się formować gwiazdy i to wcale nie pojedynczo! Jako pierwsze, co najmniej 14 mld lat temu, powstały tzw. gromady kuliste sferyczne skupiska gwiazd liczące od kilkudziesięciu tysięcy do 10 mln składników. Jedna z nich jest niemal widoczna nieuzbrojonym okiem, a już na pewno przez lornetkę. Jest to gromada kulista M 13 w gwiazdozbiorze Herkulesa, do której została wysłana słynna "depesza" z Arecibo komunikująca o naszym istnieniu.
W XX wieku powstała teoria mówiąca o Wielkiej Kraksie. Jest to jedna z teorii powstania Wszechświata. Zakłada ona, iż dzisiejszą postać Wszechświat zawdzięcza wyodrębnieniu się w piątym wymiarze z Wszechświata sąsiedniego, nowego Wszechświata, który zderzył się i zespolił następnie z naszym. Tłumaczyłoby to nierównomierny rozkład materii w Kosmosie i pozwoliłoby ominąć kontrowersyjną hipotezę o rozszerzaniu się Wszechświata z prędkością większą niż prędkość światła. Według tej teorii Wszechświat, w którym żyjemy był na początku zimny i niemal zupełnie pusty. Dopiero po wyodrębnieniu z sąsiedniego Wszechświata nowego tworu (zgodnie z założeniami teorii kwantów, to zjawisko nie musiało mieć przyczyny), który następnie zderzył się z naszym, powstała znana nam materia i nasz Wszechświat zaczął się rozszerzać. U podstaw modelu Wszechświata, którą to nazwą ochrzcili go twórcy teorii leży, z założenia niemożliwa do udowodnienia empirycznie teoria strun. Teoria Wielkiej Kraksy uzyskała aprobatę grupy znanych kosmologów, w tym Stephena Hawkinga i Jima Peeblesa (jednego z odkrywców promieniowania reliktowego).